منم سرگشته و حیرانت ایدوست/کنم یکباره جان قربانت ایدوست /خلیل آسا ز شوق وصل
کویت/ دهم سر بر سر پیمانت ایدوست

دلــی دارم در آتــش خـــانه کــــرده / میـــان شعـــله هـــا کـاشانه کـرده / دلـــی دارم که از
شــــوق وصـــالـت / وجـــودم را ز غـــم ویـــــرانه کــرده -
من آن آواره بشکسته بالم/زهجرانت بتا رو به زوالم/منم آن مرغ سرگردان و تنها/پریشان گشته
شد یکباره حالم -
سـحـر ســـر بـــر سـرسجاده کردم / دعــــایی بهــــر آن دلـداده کـــــردم/ زحسرت ساغر
چشمانم ای دوست / لبـــالب یکســـره از بــــاده کــــردم -
پریشانم .پریشان روزگارم /من آن سرگشته هجر نگارم /کنون عمریست با امید وصلش/درون
سینه آرامش ندارم /ز هجرت روز و شب فریاد دارم / ز بیدادت دلی ناشاد .دارم/ درون کوهسار
سینه خود /هزاران کشته چون فرهاد دارم/چرا ای نازنینم بیوفائی / دمادم با دل من در
جفائی /چرا آشفته کردی روزگارم/عزیزم دارد این دل هم خدائی
نوشته شده در چهارشنبه 90/11/26ساعت
8:31 صبح توسط الیاس پاکدل
نظرات ( ) |